30. aug, 2018

Me Vestlendingar har vore heldige med både temperatur og sol i år. Nå er hausten i anmarsj, og eg kjenner gleden langt inn i hjerterota! Eg finn roen i alle fargane, dei mørke kveldane og nettene. Tenna lys, fyra i ovnen, drikka kakao med krem (og masse sukker i...knis knis...) 

 

Med mørke, vind, regn og kulde kjem eg liksom meir i kontakt med mitt indre. Eg jobbar med fleire songar om dagen. Har jobba med dei i hovudet ganske lenge. Nokre trur eg er ferdige, skrevet for ei god stund siden. Andre er på ein måte ikkje komt ut av sjela mi enda. Dei ligg og samlar opp nok ord og følelsar før dei er klar. I kveld har eg jobba litt med ein sang som eg trur kan bli ganske kul faktisk:) Så kjem den skumle delen: Kven har laga den før? Er ikkje den melodien VELDIG kjent? Kan eg ha plagiert ein sang eg ikkje veit om? Denna melodien kom liksom av seg sjølv, og eg kunne den på ein måte før den var feridg! Off, det e berre SÅÅÅ skummelt!  Uansett, eg jobbar vidare. Kan ikkje gi opp, VIL ikkje gi opp. Sjela mi forlangar at kreativiteten må få komma ut i dagslys innimellom. 

 

Me skriv snart september! Og september i år blir ein veldig travel og kjekk mnd! Eg er spent på korleis eg skal komme i mål med dei sangane eg har lyst. Spent på om eg vil fÅ FØLELSEN! Kjenna i hjerta mitt at DEN sangen blei bra, den blei AKKURAT som eg hadde tenkt, eller - endå bedre: Den blei berre SÅÅÅ mykje bedre enn eg hadde trudd gjekk an! Uansett, ein, eller to, eller tre, eller kanskje fire sangar skal eg ha med meg i studio nå i september. Gler meg til prosessen framover, læringskurven, all gleden, sjelevandring osv. Aller mest gler eg meg til eg kan presentera nye sangar til DEG! Håpar dei fell i smak.

 

HjerteTakknemlig for livet mittHjerte

 

18. aug, 2018

Ein fantastisk sommar er forbi.

Eg har hatt ein travel, men fantastisk kjekk sommar! Har fått gjort mykje i hagen, alt er så lett å ta fatt med når det ikkje regnar. Heilt på tampen av sommaren har eg vert så heldig at eg har fått lagt asfalt i innkjørselen og i tunet - kor heldig er det muli å ver!!!

Nå er me allerede passert midten av august! Eg er takknemlig for den flotte sommaren me har hatt, men nå kjenner eg at det skal bli godt å koma i gong med den deilige kvardagen. Eg gler meg til seine, mørke kveldar. Tenne lys i stova, fyre i ovnen, finne fram gitaren og komponere litt musikk igjen. Eg har alltid likt hausten best av alle årstidene. Joda, me har mykje regn her på Vestlandet, men det er nå berre godt å ha ein unnskyldning for å finna varmen og roen inne;)

- Eg gler meg til haustfargane eg ser ut stoveglaset mitt.

- Eg gler meg til piskande regn på stovevinduene.

 -Eg gler meg til å ligga på sofaen og sjå på "hjernedaue" TV-seriar, og berre vera lat

- Eg gler meg til å kjøra lange inspirasjonsturar - aller helst i Telemark

- Eg gler meg til å gleda meg til jul

- Eg gler meg til å gå på kino/teater med eldste barnebarnet mitt

- Eg gler meg til å henta inspirasjon i haustfargane

- Eg gler meg til roen hausten gir meg

Sjølvsagt gler eg meg også til alle dei kjekke spelejobbane eg har framfor meg!

 

Eg gler meg til: EG SKAL I STUDIO!!! På tide med eit par nye låtar ut til publikum synes eg, så nå skal eg arbeide hardt, og målretta! Sjå gjennom gamle låtar, gamle stikkord, bearbeide, pirke på det eg kan pirke på, så er det berre å kjøra på! Eg lever drømmen min, og det er eg så ufatteleg glad og takknemlig for! Eg har så ufattelig mykje å være takknemlig for!

HjerteTakknemlig for livet mittHjerte

30. jul, 2018

Fredag 27. juli var eg med i SjøormCountry i Seljord. Me var 3 finalistar, og er stolt, ydmyk og takknemlig over at det var eg som gjekk av med seieren. Både Tor-Ludvig og Marita er fantastiske songarar, så det var ingen sjølvfølge å vinne, det er heilt sikkert. Eg er ufattelig glad for å ha blitt kjent med dei begge to, og gler meg stort til å stå på scenen i lag med dei på countryfestivalen i Seljord neste år. 

Det er alt for lenge sidan eg har tatt meg tid til å skrive her! Eg er heldig som har hatt det travelt tenker eg...hehehe... Me har jo ein fantastisk sommar i år, så eg har jobba i hagen, sola meg, bada, sunget rundtomkring, og berre kosa megrett og slett. 

Nye låtar på gang, tru? Joda, eg har alltid noko liggande. Skriv ned eit og anna stikkord, kikkar på låtar eg har laga før, osv. Våkna i natt av at eg hadde laga DEN kongelåten! Tenkte at eg sko stå opp og skriva den ned, men så våkna eg plutselig i dag morges...hehehe... Nå huske eg sjølsagt ikkje verken tekst eller melodi, men det ligg og murrar i bakhovudet, så den kjem nok fram igjen når den er klar:)

Eg blir meir og meir klar for å sende avgarde ein låt eller to til Naswille, men det tar tid, og det kostar pengar. Eg er veldig glad i å leve i nuet, og då er det dessverre altfor lett å utsette ting som krever mykje arbeid når eg har det travelt med andre ting. Nå ska eg rett og slett ta meg sjølv litt i nakken, strame meg opp, og jobbe målretta, og kanskje eg til og med skal sette meg ein tidfrist for kortid neste låt skal sendes til Nashville. 

Det er mykje hardt arbeid å bygge seg opp som musiker, men det er berre SÅ verdt det! Tenk at eg har musikken både som jobb og hobby, det er bedre enn eg drømte om i barndomen og faktisk :-) 

 

HjerteTakknemlig for livet mittHjerte

25. mar, 2018

Mi første frihelg dette året. Det var godt å stå opp, utkvilt og inspirert til å jobbe med konsertplanlegging i dag. Eg har mange planar. Nokre er eg godt i gang med, andre er berre på tenkestadiet. I dag sit eg og leitar gjennom songar til tre-fire forskjellige konsertar. Eg gler meg alltid til dei forskjellige konsertane eg skal halde, og er takknemlig for at eg får så mange forskjellige oppdrag. Å velge ut songar eg håpar publikum vil like, songar eg likar godt sjølv, og jobbe med å få varierte konsertar er tidkrevande, men veldig kjekt! Det må øvast, og eg må kjenne at songane er passande, både for meg og det enkelte publikum. Mykje skal stemme, og eg brukar mykje tid på å få det til å bli slik eg ønsker å ha det. Ein veldig god ting med slikt arbeid som eg held på med i dag, er at eg får inspirasjon til å gjere andre ting. Hovudet "kokar", og eg får lyst ti å arbeide vidare med andre prosjekter eg har. Det kjennes godt å få gjere det eg brenner for, og får meg til å kjenne at eg lever det livet som var meint for meg!

 

HjerteTakknemlig for livet mittHjerte

26. feb, 2018

Min nyaste singel; "RESEPT" var ute 21. februar. Det kjennes godt å endelig være i mål med den! Eg har hatt songen liggande i mange år, prøvd å endre både tekst og melodi - utan hell. I desember kjende eg plutseleg at NÅ var tida inne for at den skulle "ut til folket". Eg sendte melodien til Nashville, og straks tok panikken meg. Eg jobba "dag og natt" med teksten. Sendte den over til Tina Spångberg, som endra "litt her og litt der". Ho endra akkurat nok på melodien til at eg fekk "god-følelsen". Eg plukka teksten frå kvarandre, og resultatet er eg veldig fornøyd med. 

 

Bakgrunnen for songen er at eg i mange år har vore opptatt av rusfeltet, og eg har både sett, og høyrt om, mennesker som alt for lett får utdelt medikamenter. Avhengighetsskapande medikamenter over lengre tid skapar rusavhengige menneske. Kven har ansvaret når dei har kome så langt ned at dei ikkje klarar seg utan? Kven betaler for avrusinga? Staten "produserer" rusavhengighet, men menneska sjølv må betale med både liv, helse og penger for å komme seg ut av det. Det er mange som ikkje veit at dei er rusavhengige, andre igjen veit ikkje at dei lever saman med rusavhengige. Ein kan då ikkje vere rusavhengig når det er medisiner ein får på resept? Hmm...alvorlig tema, med alt for mange involverte! Eg ønsker fokus på tema, meir diskusjonar om korleis vi ønsker å ha det i vårt rike land. 

 

Eg var på eit seminar for nokre år sidan. Der var det ein psykolog (eller overlege) som snakka om korleis vi i dag rista på hovudet av lobotomeringa som skjedde før i tida, alle tvangstrøyene som vart brukt osv. Tenk at me stolte på desse legane. Så bad han deltakarane om å stille seg spørsmålet: Kva vil neste generasjon sei om oss? Han var ikkje i tvil; PILLEGENERASJONEN! Ein startar med ei pille, så må ein få ein ny type for å dempe bivirkningane på forrige, så blir ein kanskje deprimert, og må få ei pille for det også...og slik fortsetter det. I dag treng me ikkje tenke sjølv, me treng ikkje være triste, ei heller kjenne på vondter: Me tar ei pille!

Skremmande å sjå utviklinga. I dag er det lettare å få resept på tunge medikamenter, enn det er å få tett oppfølging med samtaler. Det er nesten umulig å få hjelp dersom ein ikkje tar i mot tablettar. På psykiatriske avdelingar høyrer me at det er viktigare for pleiarane å sitte å strikke, enn å snakke, eller gå tur med pasientane. 

Me lever i 2018, og sjølvsagt er det fantastisk at me idag har kome så langt at me kan få lindra smertene våre med tablettar. Eg stiller likevel spørsmålsteikn med at legane, som me skal stole på, veit mindre om tablettane dei deler ut - enn mange av oss andre som ikkje er legar. Når det står "sterkt vanedannande" på ei pille-eske, korleis kan ein lege forsvare at desse blir gitt pasientar i årevis? Tenker dei på kven som skal hjelpe til når pasienten treng avrusning? Når dei deler ut medikamenter som gjer at dei til slutt endar opp med å ta sertifikatet frå pasientane, tenker dei over kor lenge dei har skrevet ut desse medikamentane før? At pasienten deira har kjørt i rusa tilstand, med lov av legen? Tenker dei over at dei er med på å øydelegge livet til andre mennesker? Ikkje berre dei som blir rusavhengige, men heile familiar og venner av dei rusavhengige! Det går ut over så ufatteleg mange. Relasjonar blir brutt, mange mister hus og heim, ungar, ektefeller, foreldre osv. 

Ein skal være sterk for å være sjuk heiter det, og er ein ikkje sterk nok, så havnar ein med posen full av piller som skal hjelpe mot ALT. Når ein ser i media i dag, og høyrer menneske fortelle om korleis dei trudde dei ikkje kunne leve utan både den eine, og den andre pilla, i dag er heilt utan medisiner - og FRISKARE ENN NOKON GONG! Då synes eg det er på tide ein stiller spørsmålsteikn ved reseptutdelinga! På tide at nokon spør om dei som skriver ut reseptane har ein plan for korleis dei har tenkt at pasientane skal leve. Kanskje dei etter kvart burde spørre seg: Kor lenge kunne EG tatt desse pillene? Kor lang tid går det før eit menneske treng å avrusast på dei forskjellige medikamentene? Ikkje berre dele ut reseptar, uten å tenke konsekvensar. Dei aller fleste har foreldre, søsken, barn, venner, ein arbeidsplass å fprholde seg til. Kven har ansvaret? Kven burde vite kva slike reseptar resulteter i? Kvar er medmenneskeligheten? Kven får det best med slike reseptar: Legen som slepp mas, eller pasienten som blir avhengig?

Mitt håp er at alle ein dag kan få den hjelpa dei treng! At me får færre rusavhengige, færre pårørande, og fleire lykkelige mennesker.

 

Songen er å finne på bl.anna. Spotify, iTunes og YouTube 

HjerteTakknemlig for livet mittHjerte